Nuremberg is een nieuw historisch oorlogsdrama, geregisseerd, geschreven en deels geproduceerd door James Vanderbilt, voor wie dit, na Truth uit 2015, pas zijn tweede regiewerk is.
In 1945, kort na de val van Adolf Hitler en het nazi-Derde Rijk, geeft de Duitse politieke en militaire leider Hermann Göring zich over aan het Amerikaanse leger. Aanklager Justice Robert H. Jackson (Michael Shannon) wil hem een zo eerlijk mogelijk proces geven, om toekomstige wereldconflicten te voorkomen.
Psychiater Douglas Kelley (Rami Malek) neemt Göring hiervoor in behandeling, om vast te stellen of hij toerekeningsvatbaar is en terecht kan staan voor zijn oorlogsmisdaden, misdaden waarvan Göring sommige ontkent, of beweert niets vanaf te weten.
Dit is een interessante film, die probeert te tonen hoe wreed de Tweede Wereldoorlog is geweest en hoe zwaar het Joodse volk hieronder geleden heeft. Ondanks de feiten bleven sommige nazi’s dit ontkennen of deden alsof ze nergens vanaf wisten. Omdat Duitsland na de Eerste Wereldoorlog zwaar gestraft werd, wat onder andere bijdroeg aan het ontstaan van de Tweede Wereldoorlog, probeerden Amerika en de overige geallieerden Duitsland na 1945 niet opnieuw te hard te straffen. Toch moesten de hogere nazi’s wel worden geconfronteerd met hun daden en de verschrikkelijke gevolgen daarvan.
Ondanks dat James Vanderbilt nog niet veel regie-ervaring heeft, bezit hij wel aanzienlijk meer ervaring als schrijver, al lag zijn focus eerder vooral op actie- en horrorfilms. Een serieus oorlogsdrama is dus nieuw terrein voor hem. Dat merk je soms, wanneer er plots ruimte wordt gemaakt voor lichte komedie. Deze momenten voelen af en toe misplaatst, zeker in contrast met latere scènes waarin echte beeldmaterialen worden getoond van oorlogsslachtoffers uit concentratiekampen. Deze fragmenten zijn confronterend en rauw.
De film voelt verder wat te vol, omdat hij te veel personages volgt. Naast de psychiater en Göring gaat het soms ook over de voorbereiding van de aanklager, de onderzoeken van andere nazi-gevangenen en zelfs interne competitie tussen psychiaters en aanklagers. Hierdoor proberen personages elkaar regelmatig te overschaduwen, wat kan leiden tot onduidelijkheid en langdradigheid. Als het verhaal zich uitsluitend had gericht op het psychologische kat-en-muisspel tussen Douglas en Göring, was de focus sterker geweest.
Russell Crowe komt overtuigend over als nazi-kopstuk dat, ondanks de nederlaag, trots probeert te behouden of simpelweg blijft ontkennen wat er werkelijk is gebeurd. Hij zou een filmprijsnominatie zeker verdienen. Rami Malek en Michael Shannon spelen hun rollen eveneens goed, maar doordat het verhaal regelmatig verspringt, overschaduwen de acteurs elkaar soms. Daardoor kan de tijd die je met de één doorbrengt achteraf zelfs wat overbodig voelen.
Ik geef de film als cijfer een:
Reacties
Een reactie posten